Replantasyon, kaza veya travma sonucunda vücuttan tamamen ayrılan bir uzvun ya da dokunun, mikrocerrahi tekniklerle yeniden kendi anatomik yerine dikilmesi işlemidir. Plastik, rekonstrüktif ve estetik cerrahi uzmanlığı gerektiren bu operasyonda yalnızca kan dolaşımı sağlanmaz; kemik, tendon, sinir ve cilt yapıları da işlevsel bir bütün olarak onarılır.
Bu cerrahi yöntem; başparmak kopmaları, çoklu parmak kayıpları, çocukluk çağı uzuv ayrılmaları, el bileği ve önkol kesilerinde uygulanır. Ayrıca parmak ucu, bacak veya saçlı deri gibi vücut bölümlerinin tam ayrıldığı travmalarda tercih edilir.
Girişimin gerçekleştirilebilmesi için kopan parçanın ağır ezilme hasarı taşımaması ve hastanın genel sağlık durumunun ameliyata elverişli bulunması gerekir.
Uygun koşullarda taşınan dokulara zamanında müdahale edilmesi, uzvun yeniden duyu ve hareket kazanarak günlük yaşama katılmasını destekler.
Replantasyon Nedir ve Kopan Uzuvlar Vücuda Nasıl Kazandırılır?
Günlük yaşamın olağan akışı içinde ev kazaları, tarım alanlarındaki yaralanmalar, sanayi makineleriyle yaşanan iş kazaları veya trafik kazaları sonucunda parmak, el, önkol, bacak ya da saçlı deri gibi vücut bölümleri gövdeden ayrılabilir. Böyle bir travma yaşandığında kopan dokunun yaşam kaynağı olan kan dolaşımı aniden durur ve hücreler oksijensiz kalarak zamanla canlılığını yitirmeye başlar. Replantasyon cerrahisi, bu kritik süreci tersine çevirmek ve ayrılan parçayı yeniden vücudun canlı bir uzvu haline getirmek için uygulanan ileri bir mikrocerrahi tedavisidir.
Bu cerrahi yaklaşımda temel amaç sadece kopan parçanın biyolojik olarak hayatta kalmasını sağlamak değildir. Çıplak gözle seçilmesi oldukça güç olan çoğu zaman bir milimetreden bile ince damarların ve sinirlerin özel ameliyat mikroskopları altında uç uca dikilmesi sürecin yalnızca bir parçasıdır. Onarılan parmağın ya da elin ilerleyen dönemde bükülebilmesi, bir bardağı kavrayabilmesi, sıcağı ve soğuğu hissedebilmesi ve ağrısız biçimde günlük hayata katılabilmesi için kemik, kas, kiriş ve deri dokularının bir bütün halinde yeniden yapılandırılması hedeflenir.
Replantasyon ile Revaskülarizasyon İşlemleri Arasındaki Farklar Nelerdir?
Uzuv yaralanmalarında kopmanın derecesi, uygulanacak cerrahi planlamayı doğrudan şekillendirir. Klinik değerlendirmede doku kayıpları tam ayrılmalar ve kısmi ayrılmalar olarak iki farklı grupta ele alınır. Kopan parçanın vücut ile herhangi bir doku bağlantısının kalmadığı, uzvun gövdeden bütünüyle ayrıldığı tablolar tam kopma olarak tanımlanır ve replantasyon cerrahisinin doğrudan çalışma alanını oluşturur. Bu tür yaralanmalarda hem kopan parçanın hem de vücuttaki güdük kısmının ayrı ayrı mikroskop altında hazırlanması gerekir.
Buna karşılık bazı yaralanmalarda kemik, damar ve sinir yapıları kesilmiş olsa bile uzuv ince bir deri şeridi, ezilmiş bir yumuşak doku parçası ya da sağlam kalmış bir tendon köprüsüyle gövdeye tutunmaya devam eder. Parça vücuttan kopup düşmemiştir ancak dokuyu besleyen kan akışı durduğu için müdahale edilmezse dokunun kaybedilme riski oldukça yüksektir. Bu şekilde kısmi bağlantısı süren dokuların yeniden kanlandırılması işlemine revaskülarizasyon adı verilir. Her iki durumda da mikrocerrahi damar ve sinir onarım ilkeleri büyük benzerlik gösterse de tam kopmalarda dokunun temizlenmesi, kemik boyunun dengelenmesi ve oksijensiz geçen sürenin yönetimi daha kapsamlı bir hazırlık gerektirir.
Replantasyon Kararı Verilirken Hangi Kriterler Değerlendirilir?
Acil servise kopan bir uzuv parçasıyla başvuran her hastada cerrahi ekibin ilk sorduğu soru, bu parçanın yerine dikilmesinin hastanın gelecekteki yaşam kalitesine nasıl yansıyacağıdır. Plastik ve rekonstrüktif cerrahide temel yaklaşım dokuyu yalnızca yaşatmak değil hastaya uzun vadede güdük kapatma işlemine veya protez kullanımına kıyasla daha üstün bir işlev kazandırmaktır. Hissiz kalan, soğuğa karşı aşırı ağrı üreten, eklemleri sertleşip hareketsizleşen ve sağlam parmakların çalışmasını da engelleyen bir uzuv, hasta için kazanımdan ziyade günlük yaşamı zorlaştıran bir yüke dönüşebilir.
Replantasyon kararı alınırken dikkate alınan başlıca faktörler şunlardır:
- Yaralanmanın oluş biçimi
- Kopan parçanın ezilme derecesi
- Dokunun oksijensiz kaldığı süre
- Hastanın genel sağlık durumu
- Eşlik eden hayati yaralanmalar
- Hastanın yaşı ve mesleki ihtiyaçları
- Uzvun kopma seviyesi
Bu unsurların bir arada değerlendirilmesi, hastanın ameliyat masasında geçireceği uzun saatlerin sonunda gerçekten işlevsel ve kullanışlı bir uzva kavuşup kavuşamayacağını öngörmeye yardımcı olur. Böylece hem hastanın genel sağlığı korunur hem de uzun dönemde en verimli fonksiyonel sonuca ulaşacak tedavi yolu seçilir.
Hangi Yaralanmalarda Replantasyon Uygulaması Öncelikli Olarak Tercih Edilir?
İnsan elinin karmaşık biyomekaniği ve günlük yaşamdaki bağımsızlığı doğrudan etkileyen bazı yaralanma tipleri, mikrocerrahi onarım açısından birincil öncelik taşır. Özellikle protezlerin dokunma duyusunu ve ince motor hareketleri yeterince karşılayamadığı bölgelerde, kendi dokusunun korunması hastaya büyük bir avantaj sunar. Damar yapısının onarıma izin verdiği ve hastanın genel durumunun anesteziye uygun olduğu koşullarda cerrahi ekipler bu bölgeleri kurtarmak için yoğun çaba gösterir.
Replantasyon cerrahisinin öncelikli olarak değerlendirildiği başlıca durumlar aşağıdaki gibidir:
- Başparmak kopmaları
- Birden fazla parmağın koptuğu yaralanmalar
- Çocukluk çağı uzuv kayıpları
- El bileği seviyesindeki kopmalar
- Avuç içi ve tarak kemiği hizasındaki ayrılmalar
- Parmak ucu kopmaları
Sayılan bu yaralanma gruplarında başarılı bir mikrocerrahi onarım, elin temel kavrama yeteneğini, hassas tutma dengesini ve duyu bütünlüğünü korumada önemli rol oynar. Aynı zamanda uzvun doğal görünümünün sürdürülmesi, hastanın travma sonrası sosyal ve psikolojik uyum sürecini de olumlu yönde destekler.
Başparmak Kopmalarında Replantasyon Neden Büyük Önem Taşır?
İnsan elini günlük yaşamda bu kadar becerikli kılan en önemli anatomik özellik, başparmağın diğer dört parmağın karşısına geçerek kıskaç benzeri bir kavrama hareketi yapabilmesidir. El fonksiyonlarının yaklaşık yarısını tek başına üstlenen başparmak, bir anahtarı çevirmekten kalem tutmaya, düğme iliklemekten ağır bir cismi kavramaya kadar pek çok eylemin merkezinde yer alır. Bu nedenle başparmak amputasyonları, kopma seviyesi neresi olursa olsun replantasyon açısından en öncelikli girişim alanı olarak kabul edilir.
Başparmağın kaybedilmesi durumunda diğer dört parmak sağlam kalsa bile elin yakalama ve sıkma gücü ciddi ölçüde zayıflar. Yaralanma esnasında başparmak eklemleri bir miktar sertleşse ya da kemik boyu biraz kısalsa dahi, kendi dokusunun yerine dikilmesi ve duyu hissinin korunması elin diğer parmaklarına karşı sağlam bir destek noktası oluşturur. Çok ağır ezilmeler nedeniyle kopan başparmağın kurtarılamadığı nadir durumlarda bile plastik ve rekonstrüktif cerrahi yöntemleriyle ayaktan parmak nakli gibi ileri rekonstrüksiyon seçenekleri planlanarak bu önemli fonksiyon yeniden kazanılmaya çalışılır.
Çocuklarda Replantasyon Cerrahisi Neden Daha Yüksek İyileşme Potansiyeli Sunar?
Çocuk yaş grubunda meydana gelen uzuv kopmaları, cerrahi teknik açıdan oldukça yüksek bir hassasiyet gerektirir. Çocukların parmaklarındaki damar çapları çoğu zaman 0,2 ile 0,5 milimetre arasında değiştiği için bu yapıların mikroskop altında onarılması ileri düzeyde mikrocerrahi deneyimi ister. Ancak ameliyatın teknik zorluğuna karşın çocukların sahip olduğu biyolojik iyileşme gücü, erişkin hastalara kıyasla çok daha yüz güldürücü sonuçlar alınmasını sağlar.
Çocuklarda onarılan sinirlerin yeniden uzama hızı ve yumuşak dokuların kendini yenileme kapasitesi oldukça yüksektir. Bunun yanı sıra çocuk beyninin gelişmiş uyum yeteneği, yani kortikal plastisite potansiyeli sayesinde, yerine dikilen uzuvdan gelen yeni duyu ve hareket sinyalleri beyin tarafından hızla benimsenir. Erişkinlerde aylar süren rehabilitasyon ve adaptasyon süreçleri çocuklarda çok daha doğal ve akıcı bir şekilde ilerler. Ayrıca cerrahi sırasında kemik sabitlemesi yapılırken çocukların büyüme plaklarının korunmasına özen gösterilerek parmağın ilerleyen yıllarda büyümeye devam etmesi desteklenir.
Çoklu Parmak ve Parmak Ucu Kopmalarında Replantasyon Nasıl Planlanır?
Birden fazla parmağın aynı anda koptuğu iş kazalarında, elin kavrama ve tutma biyomekaniğini sürdürebilmek adına replantasyon öncelikli tercih haline gelir. Bazı ağır yaralanmalarda kopan parmakların bir kısmı onarılamayacak kadar ezilmişken, diğerleri daha temiz kalmış olabilir. Böyle tablolarda plastik cerrahlar tarafından heterotopik replantasyon adı verilen işlevsel bir yaklaşım uygulanabilir. Bu yöntemde sağlam kalan kopmuş parmak parçası kendi orijinal yerine değil elin tutma fonksiyonuna en fazla katkı sağlayacak olan başka bir parmak güdüğüne nakledilir. Örneğin kurtarılamayacak durumdaki başparmak veya işaret parmağı güdüğüne, daha az hasar görmüş başka bir parmağın dikilmesiyle hastanın elini yeniden kullanabilmesi sağlanır.
Parmakların en uç ekleminin ilerisinden gerçekleşen ve Zone 1 olarak adlandırılan parmak ucu kopmaları da fonksiyonel ve estetik getirisi yüksek onarım alanlarıdır. Parmak ucu, yoğun sinir ağları sayesinde cisimlerin dokusunu algılamamızı sağlayan temel duyu merkezidir. Aynı zamanda tırnak yatağının korunması ve parmak uzunluğunun sürdürülmesi, hem ince işlerin yapılabilmesi hem de doğal görünümün devamı açısından hastaya önemli bir konfor kazandırır.
Hangi Durumlarda Replantasyon Cerrahisi Tercih Edilmeyebilir?
Her uzuv kopmasında parçanın yerine dikilmesi hasta için en doğru seçenek olmayabilir. Özellikle yüksek enerjili pres makineleri, silindirler veya tarım araçlarıyla gerçekleşen ağır ezilme ve çekilerek kopma tarzındaki yaralanmalarda damarların iç tabakası geniş bir hat boyunca parçalanır. Mikroskop altında damar uçları birleştirilse bile hasarlı damar duvarında kısa sürede pıhtı gelişme olasılığı yükselir. Benzer şekilde erişkin hastalarda yalnızca tek bir parmağın orta boğum hizasından, yani Zone 2 bölgesinden kopması da göreceli olarak mesafeli yaklaşılan bir durumdur; çünkü bu dar kanal içindeki bükücü tendonlar iyileşirken yoğun yapışıklıklar oluşturarak parmağın sertleşmesine ve yanındaki sağlam parmakların da hareketinin kısıtlanmasına yol açabilir.
Replantasyon girişiminin uygun görülmediği veya sınırlandırıldığı başlıca durumlar şunlardır:
- Hayati tehlike yaratan çoklu travmalar
- Ağır ezilme tarzındaki doku hasarları
- Çekilerek kopma şeklindeki damar yaralanmaları
- Çok seviyeli parçalı uzuv kopmaları
- Erişkinlerde tek parmağın orta boğum kayıpları
- Uzun süre uygunsuz koşullarda bekletilen dokular
- Ağır sistemik hastalıkları bulunan genel durumu bozuk hastalar
Özellikle hastanın kafa travması, iç kanama veya solunum yetmezliği gibi yaşamı tehdit eden ek sorunları bulunduğunda, 4 ile 10 saat arasında sürebilecek bir mikrocerrahi ameliyatın anestezi yükü hasta için ciddi risk oluşturur. Böyle durumlarda öncelik hastanın hayatını korumaya verilir ve güdük onarımı ya da doku nakli gibi daha kısa süreli alternatif yöntemler tercih edilir.
Replantasyon Öncesinde Dokunun Oksijensiz Kalma Süresi Neden Kritiktir?
Kopan bir dokuda kan dolaşımının kesilmesiyle birlikte hücresel beslenme durur ve doku iskemisi adı verilen oksijensizlik süreci başlar. Bir uzuv parçasının oksijensizliğe ne kadar süre dayanabileceği, yapısında ne oranda kas dokusu barındırdığıyla doğrudan bağlantılıdır. Parmaklar yapıları gereği çizgili kas dokusu içermez; büyük ölçüde kemik, tendon, deri ve yağ dokusundan oluşur. Bu dokuların metabolik enerji tüketimi daha düşük olduğu için parmak gibi uç parçalar oda sıcaklığındaki sıcak iskemiye yaklaşık 8 saate kadar, uygun şekilde soğutularak korunduğunda ise 24 ila 40 saate kadar dayanıklılık gösterebilir.
Buna karşılık önkol, kol ya da bacak gibi zengin çizgili kas kütlesine sahip büyük uzuv kopmalarında tablo çok daha hassastır. Kas hücreleri oksijensiz kaldığında hücre zarları hızla bozulur, hücre içinde kalsiyum birikir ve laktik asidoz gelişir. Bu tür büyük uzuvlarda sıcak iskemi süresi 4 ila 6 saatle, soğuk iskemi süresi ise yaklaşık 10 ila 12 saatle sınırlıdır. Süre aşıldığında ölen kas hücrelerinden açığa çıkan potasyum, miyoglobin ve asit türevleri, damarlar dikilip kan dolaşımı başladığında hastanın genel dolaşımına karışarak böbrek hasarı ve kalp ritim sorunları gibi ciddi sistemik tehlikelere zemin hazırlayabilir.
Replantasyon Yapılacak Kopmuş Bir Uzuv Hastaneye Nasıl Taşınmalıdır?
Kaza anından ameliyathaneye kadar geçen sürede kopan parçanın nasıl korunduğu, cerrahi başarının en önemli belirleyicilerinden biridir. Dokunun oksijensizlikten zarar görmesini yavaşlatmanın en etkili yolu, hücresel metabolizmayı düşüren soğuk koruma yöntemidir. Ancak toplumuzda iyi niyetle yapılan en yaygın hatalardan biri, kopan parmağı ya da eli doğrudan buz kalıplarının üstüne koymak ya da suyun içine bırakmaktır. Dokunun buzla doğrudan temas etmesi hücre içi sıvının donmasına, yani soğuk yanığına yol açarak mikroskobik damarların iç yüzeyini geri dönüşsüz biçimde tahrip eder. Parçanın sıvı içine doğrudan batırılması ise dokunun şişmesine ve yumuşamasına neden olur.
Replantasyon öncesinde kopan parçanın doğru taşınması için izlenmesi gereken adımlar şunlardır:
- Parçanın steril serum fizyolojik ile nemlendirilmiş gazlı beze sarılması
- Sarılı dokunun su sızdırmaz temiz bir plastik torbaya konulması
- Plastik torbanın ağzının hava ve su almayacak biçimde kapatılması
- Torbanın buz ve su karışımı bulunan ikinci bir kaba yerleştirilmesi
- Dokunun buz küpleriyle doğrudan temasının önlenmesi
- Yaralı güdük bölgesinin temiz ve baskılı pansumanla korunması
Bu üç aşamalı koruma yöntemi sayesinde kopan parça yaklaşık artı 4 derecelik serin bir ortamda, ıslanmadan ve donmadan mikrocerrahi merkezine ulaştırılabilir. Böylece damarların ince iç yapısı korunarak ameliyat sırasındaki onarım şansı önemli ölçüde artırılır.
Replantasyon Ameliyatında Mikrocerrahi Onarım Aşamaları Nelerdir?
Ameliyathanede zaman kaybını önlemek adına operasyon çoğunlukla eş zamanlı çalışan iki cerrahi ekibin uyumuyla yürütülür. Bir ekip kopan parçayı ameliyat mikroskobu altında incelerken ve damar ile sinir uçlarını hazırlarken, diğer ekip hastanın güdük bölgesindeki anatomik yapıları ortaya çıkarır. Çocuklarda ve büyük uzuv yaralanmalarında genel anestezi uygulanırken, erişkinlerin tekil parmak veya el yaralanmalarında koltuk altından yapılan sinir blokajı sıklıkla tercih edilir. Onarım aşamasına geçildiğinde, sonradan dikilecek olan hassas damarların gerilip kopmasını önlemek amacıyla belirli bir anatomik sıra izlenir.
Replantasyon ameliyatında izlenen cerrahi onarım sırası aşağıdaki gibidir:
- Ölü ve ezilmiş dokuların mikroskop altında temizlenmesi
- Damar ve sinir uçlarının belirlenip hazırlanması
- Kemik uçlarının kısaltılarak teller veya vidalarla sabitlenmesi
- Bükücü ve açıcı tendonların onarılması
- Temiz kan getiren atardamarların dikilmesi
- Duyu ve hareket sinirlerinin uç uca birleştirilmesi
- Kirli kanı taşıyan toplardamarların onarılması
- Cildin damarlara baskı yapmayacak şekilde kapatılması
Bu sıralamada kemik uçlarından yaklaşık yarım ile bir santimetre arasında kısaltma yapılması önemli bir cerrahi ilkedir. Yapılan bu kontrollü kısaltma, yaralanma sırasında zedelenen damar ve sinir uçlarının temizlendikten sonra birbirine gerginlik olmadan, rahatça kavuşabilmesi için gerekli alanı kazandırır.
Replantasyon Sırasında Damar ve Sinir Onarımı Nasıl Gerçekleştirilir?
Kemik çatısı Kirschner telleri, mikro vidalar veya küçük plaklarla sabitlenip hareket kirişleri olan fleksör ve ekstansör tendonlar dayanıklı dikiş teknikleriyle onarıldıktan sonra ameliyat mikroskobu devreye girer. Bu aşamada dokunun beslenmesini sağlayacak olan atardamarların birleştirilmesine, yani mikrovasküler anastomoza başlanır. Damar uçlarının içi pıhtılaşmayı önleyen heparinli sıvılarla yıkanır, damar büzüşmesini çözmek için papaverin ya da lidokain gibi gevşetici solüsyonlar uygulanır. Ardından damar çapına göre 9/0 ile 11/0 inceliğindeki, çıplak gözle zor seçilen dikiş iplikleriyle damar uçları dikilir.
Eğer ezilme veya çekilme nedeniyle damar hasarı geniş bir alana yayılmışsa ve kemik kısaltmasına rağmen damar uçları gergin kalıyorsa, damarı zorlayarak dikmek pıhtılaşma riskini artırır. Böyle durumlarda hastanın önkolundan veya ayağından alınan sağlam bir toplardamar parçası araya köprü olarak eklenir. Temiz kan akışı sağlandıktan sonra, dokuda kirli kanın birikmesini ve şişmeyi önlemek amacıyla her bir atardamar onarımına karşılık mümkünse en az iki toplardamarın dikilmesi hedeflenir. Duyu ve hareket iletimini sağlayan sinirler de mikroskop altında ince dış kılıflarından karşılıklı olarak birleştirilir ve cilt dokusu damarları sıkıştırmayacak şekilde gevşekçe kapatılır.
Replantasyon Sonrası İlk Günlerde Dolaşım Takibi Nasıl Yapılır?
Ameliyatın tamamlanmasının ardından başlayan ilk 72 saatlik dönem, onarılan mikroskobik damarlarda pıhtı oluşumu veya damar büzüşmesi riskinin en yüksek olduğu kritik süreçtir. Bu dönemde hastanın bulunduğu odanın sıcak tutulması, soğuk kaynaklı damar spazmlarını önlemek açısından büyük önem taşır. Ayrıca dokuda ödem ve şişlik gelişimini azaltmak için onarılan el veya uzuv, kalp seviyesinin hafifçe üzerinde desteklenerek dinlendirilir. Sigara dumanı ve kafein gibi damarları büzüştüren etkenlerden uzak durulması iyileşme sürecinin temel kuralları arasındadır.
Replantasyon sonrasında dolaşım takibinde değerlendirilen başlıca klinik bulgular şunlardır:
- Dokunun pembe ve canlı renk görünümü
- Parmak ucunun yüzey ısısı
- Basınç sonrası kılcal damar geri dolum süresi
- Parmak ucu dolgunluğu ve doku gerginliği
- İğne ucu kontrolünde kanamanın rengi ve hızı
- Nabız dalgalarını ölçen prob verileri
Deneyimli sağlık ekibi tarafından saatlik olarak yapılan bu kontroller sayesinde, atardamar tıkanıklığı ya da toplardamar göllenmesi gibi dolaşım sıkıntıları henüz başlangıç aşamasındayken fark edilebilir. Erken fark edilen dolaşım değişiklikleri, dokunun canlılığını koruyacak müdahalelerin zamanında yapılabilmesine olanak tanır.
Replantasyon Sonrasında Oluşabilecek Dolaşım Sorunlarında Hangi Tedaviler Uygulanır?
Ameliyat sonrası takipte dikilen uzvun renginin soluklaşması, beyaz mermer görünümü alması, soğuması ve parmak ucu dolgunluğunun azalması, temiz kan getiren atardamarın tıkandığına işaret eder. Böyle bir tabloda vakit kaybetmeden damar genişletici tedaviler düzenlenir ve gerekirse hasta yeniden ameliyathaneye alınarak damar içindeki pıhtı temizlenir. Buna karşılık dokunun koyu mor veya mavimsi bir renk alması, aşırı gerginleşmesi ve yapılan ufak bir çizik kontrolünde koyu renkli kanın hızla çıkması, kirli kanı geri taşıyan toplardamarların yetersiz kaldığını, yani venöz konjesyon geliştiğini gösterir.
Replantasyon sonrası mikrodolaşımı korumak ve sorunları gidermek için başvurulan yöntemler şunlardır:
- Düşük molekül ağırlıklı heparin uygulamaları
- Kan akışkanlığını artıran dekstran ve pentoksifilin tedavileri
- Damar spazmını çözen gevşetici ilaçlar
- Sıkı dikişlerin gevşetilerek basıncın azaltılması
- Venöz göllenmede tıbbi sülük uygulaması
- Tıkanıklık durumunda erken cerrahi revizyon
Özellikle ek bir toplardamar dikilmesinin mümkün olmadığı veya şiddetli kan göllenmesinin ilaçlarla açılmadığı durumlarda, steril tıbbi sülüklerle yapılan hirudoterapi uygulaması dokuyu kurtarmada önemli bir rol üstlenir. Tıbbi sülükler hem biriken kirli kanı çekerek dokunun gerginliğini azaltır hem de salgılarındaki hirudin maddesi sayesinde yeni kılcal damarlar gelişene kadar dokunun rahatlamasına yardımcı olur.
Replantasyon Cerrahisi Sonrasında Fizik Tedavi ve İyileşme Süreci Nasıl İlerler?
Onarılan uzvun dolaşımının oturması ve dokunun yaşaması cerrahi sürecin ilk aşamasıdır; asıl hedef olan fonksiyonel kazanım ise uzun soluklu ve sabırlı bir rehabilitasyon süreciyle elde edilir. Kemik uçlarını sabitlemek için yerleştirilen teller çoğunlukla ameliyattan sonraki 6. hafta civarında, kemik kaynaması röntgen filmleriyle doğrulandıktan sonra çıkarılır. Bu süreçle birlikte uzman el fizyoterapistleri eşliğinde kontrollü egzersiz programlarına başlanarak eklem açıklığının korunması ve onarılan tendonların kayma hareketinin yeniden kazanılması desteklenir.
İyileşmenin ilerleyen aylarında bazı hastalarda tendon kılıflarında oluşan yapışıklıklar hareket kısıtlılığına yol açabilir ya da iyileşen sinir hattında ağrılı sinir yumakları gelişebilir. Böyle durumlarda plastik ve rekonstrüktif cerrahi uzmanları tarafından tenoliz adı verilen tendon serbestleştirme operasyonları veya sinir revizyonları gibi ikincil cerrahi girişimler uygulanabilir. Cerrahi onarım ile fizik tedavi sürecinin bir bütün olarak yürütülmesi, hastanın onarılan uzvunu günlük yaşamında yeniden işlevsel ve bağımsız bir şekilde kullanabilmesine zemin hazırlar.
Tıp eğitimini Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde 1996’da, uzmanlık eğitimini 1996-2002 arasında Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Plastik, Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Anabilim Dalı’nda tamamladı.
2002-2009 yılları arasında Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Plastik, Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Anabilim Dalı’nda çalıştı.
2009 yılından itibaren Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Plastik, Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Anabilim Dalı’nda çalışmaktadır. 2011 yılında Doçent ünvanını aldı. 2019 yılında Profesör olan Dr. Nasır halen bu kadroda öğretim üyesi olarak çalışmaktadır.
2006-2008 yılları arasında ABD’de Ohio, Cleveland’taki Cleveland Clinic’te Amerika Birleşik Devletleri’nin ilk, dünyanın ise ikinci yüz naklini yapan Dr.Siemionow ile birlikte kompozit doku nakilleri üzerinde çalışmalarda bulundu.
2012 yılında Türkiye’nin ikinci, dünyanın ise tam yüz nakilleri içerisinde üçüncü, toplamda ise 22. yüz naklini başardı. Bu yüz nakli ile eş zamanlı olarak, dünyanın ilk dört uzuv nakli başkanlığını yaptığı geniş bir ekip tarafından Hacettepe Üniversitesi’nde gerçekleştirildi.
31 ve 32. Ulusal Plastik, Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Kongrelerinde deneysel ve klinik uzman yarışmalarında ikincilik ödülleri kazandı. 2023 yılında Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde El Cerrahisi doktorasını tamamladı.
American Society of ReconstructiveMicrosurgery, PlasticSurgeryResearchCouncil, Türk Plastik, Rekonstrük ve Estetik Cerrahi Derneği, Rekonstrüktif Mikrocerrahi Derneği ve Türk El ve Üst Ekstremite Cerrahi Derneği üyesidir.
