AIN Sendromu (Ön İnterosseöz Sinir Sendromu)

AİN sendromu (Ön İnterosseöz Sinir Sendromu), ön kolun derin katmanlarında uzanan motor sinirin baskı altında kalması sonucunda parmakların hassas tutuş yeteneğini zayıflatan nörolojik bir rahatsızlıktır.

Beyinden gönderilen komutların ilgili kas gruplarına ulaşmasını yavaşlatan tablo kişinin fiziksel hakimiyetini doğrudan kısıtlar. Yaşam konforunu belirgin ölçüde düşüren iletim aksaklığı, kavrama dengesini ve koordinasyonu olumsuz etkiler.

Fark edilmesi klinik deneyim gerektiren fonksiyonel sorun, plastik ve rekonstrüktif cerrahi disiplini çerçevesinde bütüncül biçimde incelenir. Erken dönemde gerçekleştirilen uzman değerlendirmesi, anatomik yapıdaki hareket potansiyelinin korunmasında kritik rol oynar.

Sürecin evresine göre şekillenen güncel tedavi yaklaşımları, dokuların üzerindeki mekanik stresi azaltmayı ve elin doğal işlevselliğini desteklemeyi amaçlar. Kişiye özel planlama sayesinde bireylerin gündelik aktivitelere bağımsız şekilde katılması kolaylaşır.

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Nedir?

İnsan kolunda hareket ve his işlevlerini yürüten üç temel sinir bulunur. Bunlardan biri olan median sinir, dirsek bölgesini geçtikten hemen sonra ön interosseöz sinir adı verilen oldukça önemli bir dal verir. Bu dalın en belirgin özelliği, içerisinde cilde ait herhangi bir duyu lifi barındırmamasıdır. Yani bu sinir sıcaklığı, soğuğu, acıyı veya dokunma hissini beyne taşımaz; yalnızca ön kolun derinlerinde yer alan bazı özel kaslara hareket komutu iletir. Bu nedenle sinirde bir hasar veya sıkışma meydana geldiğinde hastalar uyuşma hissetmez, sadece parmak uçlarında belirgin bir güç kaybı yaşarlar.

Tıp tarihinde ilk kez 1948 yılında Parsonage ve Turner tarafından omuz ve kol sinirlerinin iltihabi bir tablosu içinde tekil felçler olarak kaydedilen bu rahatsızlık, 1952 yılında Kiloh ve Nevin tarafından bağımsız bir sendrom olarak tanımlanmıştır. Üst ekstremitede görülen tüm sinir sıkışmalarının yaklaşık yüzde birlik kısmını oluşturacak kadar nadir rastlanan bir durumdur. Sinsi ilerlemesi ve ağrının zamanla geçip yerini sadece parmak ucunu bükememe şikayetine bırakması sebebiyle, çoğu zaman parmak kirişlerinin kopması veya boyun fıtığı gibi farklı rahatsızlıklarla karıştırılabilmektedir.

Bu sendromun temel klinik özellikleri şunlardır:

• Saf motor sinir tutulumu
• Duyu kaybının yaşanmaması
• İnce kavrama becerisinde azalma
• Sinsi ilerleyen kas güçsüzlüğü
• Nadir görülen tuzak nöropatisi

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Neden Olur ve Risk Faktörleri Nelerdir?

Sinirin görevini yapamaz hale gelmesinin arkasında mekanik, dinamik, damarsal ve iltihabi pek çok etkenin birbiriyle olan etkileşimi yatar. Mekanik sıkışmalar genellikle kolun iç yapısındaki doğuştan gelen anatomik farklılıklardan, sertleşmiş bağ dokusu bantlarından veya normalde olmaması gereken fazladan kas liflerinden kaynaklanır. Sinir bu dar alanlardan geçerken baskı altında kalır ve kanlanması bozulur. Sinirin yeterli oksijen alamaması, kaslara giden elektriksel uyarıların zayıflamasına ya da durmasına yol açar.

Travmalar da hastalık gelişiminde oldukça önemli bir yer tutar. Özellikle çocukluk döneminde sıkça karşılaşılan dirsek çevresi humerus kırıkları, ön koldaki çift kemik kırıkları veya kırıklı çıkıklar sonrasında sinir gerilebilir. Kırıkların düzeltilmesi esnasında oluşan zorlanmalar, doku içi kanamalar yani hematomlar veya kemiğin iyileşirken oluşturduğu kallus dokusu sinir üzerinde doğrudan fiziksel bir baskı oluşturabilir.

Mekanik basıların dışında, bazen ortada fiziksel bir darlık olmaksızın bağışıklık sistemi kaynaklı süreçler de bu tabloyu tetikleyebilir. Geçirilen viral enfeksiyonlar, bağışıklık yanıtını uyaran durumlar veya kolun alışılmışın dışında ağır fiziksel yüklere maruz kalması sonrasında sinirin kendi kılcal damarlarında iltihabi bir reaksiyon gelişebilir. Bu durum sinir liflerinin kendi etrafında büzüşmesine ve iletimin aksamasına zemin hazırlar.

Hastalığın ortaya çıkmasını kolaylaştıran başlıca risk faktörleri şunlardır:

• Ön kol ve dirsek kırıkları
• Doku içi kanamalar ve ödem
• Geçirilen viral enfeksiyonlar
• Tekrarlayan ağır kol hareketleri
• Doğuştan gelen kas farklılıkları
• Damarsal yapı bozuklukları

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Koldaki Hangi Kasları Etkiler?

Cerrahi anatomi açısından bakıldığında, ön interosseöz sinir dirseğin iç kısmındaki kemik çıkıntısının yaklaşık beş ila sekiz santimetre aşağısından, ana median sinirin arka ve dış yüzeyinden ayrılarak kendi yoluna girer. Ön kolun derin bölümünde, parmakları büken büyük kas gruplarının arasından el bileğine doğru ilerler. Bu yolculuğu sırasında ön kol kemiklerinin arasındaki zarın üzerinde seyreder ve kendisine eşlik eden atardamarla komşuluk yapar.

Sinir, ön koldaki bu derin rotası boyunca elin ince işlevleri için büyük önem taşıyan üç ayrı kası çalıştırır. Bunlardan ilki, başparmağın en uçtaki eklemini bükmeyi sağlayan fleksör pollisis longus kasıdır. İkincisi, işaret parmağının ve çoğu zaman orta parmağın uç eklemlerini büken fleksör digitorum profundus kasının dış yan bölümüdür. Üçüncüsü ise el bileğine yakın bir noktada yer alan ve ön kolun avuç içi yere bakacak şekilde içe döndürülmesini sağlayan pronator kuadratus kasıdır. Sinirin en uç dalları el bileği eklemine derin duyu lifleri götürse de cilt yüzeyinde herhangi bir his alanı yoktur.

Öte yandan toplumun yaklaşık yüzde on beşinde Martin-Gruber anastomozu adı verilen doğuştan bir sinir bağlantısı bulunur. Bu kişilerde median sinirden çıkan bazı motor lifler, ön interosseöz sinir içinden geçerek ulnar sinire katılır. Böyle bir anatomik farklılık varsa, sinir sıkıştığında beklenenden farklı olarak avuç içi küçük kaslarda da güçsüzlük ve erime görülebilir.

Sinirin ön kolda doğrudan çalıştırdığı anatomik yapılar şunlardır:

• Fleksör pollisis longus kası
• İşaret parmağı derin bükücü kası
• Orta parmak derin bükücü kası
• Pronator kuadratus kası
• El bileği derin eklem lifleri

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Hangi Anatomik Bölgelerde Sıkışır?

Plastik ve rekonstrüktif cerrahi ameliyatlarında yapılan gözlemler, sinirin dirsekten bileğe uzanan yolculuğu sırasında belirli noktalarda daha kolay sıkıştığını göstermektedir. Bu sıkışma odakları bağ dokusu kaynaklı, kas kaynaklı ve damar kaynaklı olmak üzere üç ana grupta değerlendirilir. Dirsek ön yüzünde pazı kasının kirişinden ön kol kaslarına doğru yelpaze gibi yayılan ve лаcertus fibrosus olarak adlandırılan kalın zar, siniri üstten sıkıştırabilen ilk duraklardan biridir.

Biraz daha aşağı inildiğinde, ön kolu içe döndüren pronator teres kasının derin başı sinirin üzerinden veya arasından geçer; bu kasın aşırı gelişmesi ya da sert lifler içermesi siniri daraltabilir. Hemen devamında, parmakların orta eklemlerini büken fleksör digitorum süperfisialis kasının oluşturduğu kemer şeklindeki sert ve lifli köprü, sinirin en sık takıldığı noktalardan biridir.

Ayrıca insanların yaklaşık yüzde altmış ila yetmişinde görülen ve Gantzer kası olarak bilinen fazladan bir kas huzmesi, siniri çaprazlayarak doğrudan baskı altına alabilir. Dirsek üzerinde nadiren bulunan Struthers ligamenti ve kemik çıkıntıları ile sinirin etrafını saran genişlemiş toplardamarlar veya pıhtılaşmış atardamar dalları da diğer önemli sıkışma bölgelerini oluşturur.

Cerrahi sırasında en sık karşılaşılan anatomik tuzaklanma odakları şunlardır:

• Bisipital aponevroz zarı
• Pronator teres kasının derin başı
• Yüzeyel parmak bükücü kas kemeri
• Aksesuar Gantzer kası
• Struthers ligamenti ve kemik çıkıntısı
• Anormal seyirli kan damarları

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Belirtileri Nelerdir?

Rahatsızlığın klinik tablosu genellikle hastaların pek de önemsemediği, dirsek iç yüzünde ve ön kolun üst kısmında başlayan künt, sızlayıcı bir ağrıyla açılış yapar. Bu ağrı çoğu zaman kas yorgunluğu veya basit bir incinme sanılır. Birkaç gün ya da birkaç hafta devam eden bu başlangıç ağrısı kendiliğinden azalırken, hasta elini kullanırken daha önce yaşamadığı garip bir beceriksizlik fark etmeye başlar.

Elin kaba kavrama gücünde belirgin bir sorun yokken, başparmak ve işaret parmağının uçlarını bir araya getirmeyi gerektiren ince motor hareketlerde ciddi bir kayıp ortaya çıkar. Hastalar gömlek veya pantolon düğmelerini iliklemekte zorlanır, kapı anahtarını çevirirken parmaklarının güçsüz kaldığını hissederler. Kalem tutarken parmak uçları bükülemediği için el yazısı bozulabilir. Masanın üzerindeki bir toplu iğneyi, bozuk parayı veya ince bir kağıdı parmak uçlarıyla çimdikler gibi tutmak oldukça güçleşir.

Hastaların en çok şaşırdığı nokta ise bu güçsüzlüğe rağmen parmaklarında hiçbir uyuşma, karıncalanma veya keçelenme olmamasıdır. Eğer hastada bu güç kaybına ek olarak parmak uçlarında hissizlik de varsa, sorunun sadece ön interosseöz sinirde değil ana median sinir gövdesinde veya boyuna yakın sinir ağlarında olduğu düşünülür.

Hastaların günlük yaşamda en sık karşılaştığı şikayetler şunlardır:

• Ön kolun üst kısmında künt ağrı
• Gömlek düğmesi ilikleyememe
• Anahtar çevirmede zorlanma
• El yazısında bozulma ve çabuk yorulma
• Küçük cisimleri parmak ucuyla tutamama
• Parmak uçlarında geriye doğru düzleşme

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Muayenesinde OK İşareti Neden Önemlidir?

Fizik muayene, bu sendromun anlaşılmasında hekime en değerli bilgileri sunan aşamadır. Muayene sırasında başvurulan en bilinen değerlendirme yöntemi, tıp literatürüne Spinner tarafından kazandırılan “OK” yani tamam işareti testidir. Sağlıklı bir el, başparmak ve işaret parmağının uçlarını birbirine değdirerek yuvarlak bir halka oluşturabilir. Bu halkanın yapılabilmesi için başparmağın uç eklemi ile işaret parmağının en uç ekleminin içe doğru bükülmesi gerekir.

Ön interosseöz sinir felcinde ise bu iki uç eklemi büken kaslar çalışmadığı için parmak uçları kıvrılamaz ve geriye doğru düz kalır. Hasta tamam işareti yapmaya çalıştığında parmak uçlarını değil parmakların etli iç yüzeylerini birbirine paralel şekilde yapıştırır. Ortaya yuvarlak bir halka yerine üçgenimsi, yassı bir temas şekli çıkar.

Bu bulguyu desteklemek için çimdikleme veya kağıt çekme testi uygulanır. Hastadan başparmak ve işaret parmağı uçlarıyla bir kağıdı sıkıca tutması istenir. Hekim kağıdı çektiğinde, hasta parmak uçlarını kanca gibi bükemediği için kağıdı tutamaz ve kağıt parmakların arasından kayıp gider. Ayrıca dirsek tam bükülü pozisyona getirilerek üstteki pronator teres kasının etkisi devre dışı bırakılır ve hastadan kolunu içe döndürmesi istenerek bilekteki pronator kuadratus kasının gücü kontrol edilir. Ön kolun üst kısmına parmakla hafifçe vurulduğunda elektriklenme hissedilmesi de sinir sıkışmasına işaret eden bir diğer muayene bulgusudur.

Klinik muayene sırasında uygulanan temel değerlendirme yöntemleri şunlardır:

• Spinner tamam işareti testi
• Parmak ucuyla kağıt tutma testi
• Dirsek bükülüyken dirençli içe döndürme
• Ön kol derin bası muayenesi
• Sinir trasesi boyunca Tinel testi

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Diğer Hastalıklardan Nasıl Ayırt Edilir?

El ve ön kol bölgesi dar bir alanda çok sayıda kiriş, kas ve sinir barındırdığı için benzer belirtiler veren rahatsızlıkların birbirinden ayrılması doğru tedavi planlaması açısından büyük önem taşır. İlk akla gelen durum başparmak veya işaret parmağını büken fleksör tendonların yani kas kirişlerinin kopmasıdır. Özellikle romatizmal hastalığı olanlarda veya el bileği kırığı geçirenlerde kirişler kendiliğinden kopabilir ve hasta tıpkı bu sendromda olduğu gibi parmak ucunu bükemez. Ayrımı yapmak için pasif tenodez testinden yararlanılır. El bileği geriye doğru büküldüğünde, kirişler sağlamsa mekanik gerilimle parmak uçları kendiliğinden içe doğru kıvrılır. Eğer kiriş kopmuşsa bilek hareket ettirilse bile parmak ucu kıvrılmaz.

Karpal tünel sendromu da sıkça gündeme gelen bir diğer tablodur; ancak karpal tünel sendromunda sinir el bileği hizasında sıkışır, ilk üç parmakta belirgin uyuşma ve gece ağrıları görülür, tamam işareti ise normaldir. Pronator teres sendromunda ise ana median sinir dirsek seviyesinde sıkıştığı için hem motor güçsüzlük hem de avuç içi ve parmaklarda his kaybı bir arada bulunur. Omuz kuşağını tutan Parsonage-Turner sendromunda ise ön koldaki güçsüzlüğe omuz ve üst kol kaslarındaki zayıflıklar ile dağınık duyu kusurları eşlik edebilir.

Ayırıcı tanıda göz önünde bulundurulan başlıca rahatsızlıklar şunlardır:

• Derin fleksör tendon kopmaları
• Karpal tünel sendromu
• Pronator teres sendromu
• Brakial pleksus nöriti
• Boyun fıtığı ve kök basıları

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Tanısı Nasıl Konulur?

Klinik muayene bulguları hekimi büyük ölçüde yönlendirse de sıkışmanın yerini netleştirmek, sinir hasarının derecesini ölçmek ve ameliyat zamanlamasını planlamak için ileri tanı yöntemlerine başvurulur. Bu süreçte en önemli araç elektromiyografi yani EMG incelemesidir. Yapılan ölçümlerde duyu sinirlerinin iletim hızları normal sınırlar içinde çıkarken, motor sinir incelemelerinde pronator kuadratus kasından alınan sinyallerin zayıfladığı veya geciktiği görülür.

Hastalığın başlamasından yaklaşık iki ila üç hafta sonra yapılan iğne EMG tetkikinde, sinir uyarısını alamayan başparmak ve işaret parmağı bükücü kaslarında istirahat halindeyken bile anormal elektriksel dalgalanmalar kaydedilir. EMG incelemesi, sinirdeki sorunun geçici bir iletim bloğu mu yoksa sinir liflerinin bütünlüğünü bozan daha ağır bir hasar mı olduğunu anlamada ve tendon kopmalarını dışlamada yüzde seksenin üzerinde bir doğruluk payı sunar.

Görüntüleme yöntemleri de tanıyı destekleyen önemli araçlardır. Manyetik rezonans görüntüleme (MRG) ve MR nörografi, sinirsiz kalan kas dokusunda ilk birkaç gün içinde gelişen ödemi, ilerleyen aylarda ise kasın eriyerek yağ dokusuna dönüşmesini gösterebilir. Yüksek çözünürlüklü ultrasonografi ise sinirin koldaki seyrini, çapındaki değişimleri, ödemli bölgeleri ve Gantzer kası gibi baskı yapan yapıları hareketli olarak inceleme fırsatı verir. Dirsek ve ön kol röntgenleri ise kemik çıkıntılarını veya eski kırık izlerini değerlendirmek amacıyla çekilir.

Tanı sürecinde sıklıkla başvurulan tetkik ve görüntüleme yöntemleri şunlardır:

• Duyusal ve motor sinir iletim çalışmaları
• İğne elektromiyografisi incelemesi
• Manyetik rezonans görüntüleme
• Yüksek çözünürlüklü ultrasonografi
• Ön kol ve dirsek röntgen grafileri

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Ameliyatsız Tedavi Yöntemleri Nelerdir?

Plastik ve rekonstrüktif cerrahi pratiğinde, eğer sinire baskı yapan belirgin bir kitle, açık bir delici-kesici yaralanma veya kırık parçası basısı yoksa ilk aşamada ameliyatsız yani konservatif tedavi protokolü tercih edilir. Özellikle kendiliğinden başlayan, viral bir enfeksiyonu takip eden veya kapalı künt travma sonrası gelişen vakalarda sinirin kendi kendini onarma potansiyeli oldukça yüksektir.

İlk on iki haftalık erken dönemi kapsayan bu süreçte ön koldaki kasların hareket ettikçe sinir üzerinde yarattığı dinamik baskıyı azaltmak amacıyla kol istirahate alınır. Dirseği doksan derece bükülü, ön kolu orta pozisyonda ve el bileğini hafif bükülü tutan özel bir atel iki ila dört hafta süreyle uygulanır. Hastanın kolunu burgu yapar gibi içe ve dışa döndürdüğü tekrarlayıcı hareketlerden, ağır poşet taşımaktan ve sıkı kavrama gerektiren işlerden uzak durması önerilir.

Sinir çevresindeki doku ödemini ve iltihabi reaksiyonu yatıştırmak için hekim kontrolünde antiinflamatuar ilaç tedavileri düzenlenir. Konservatif izlem genellikle sekiz ila on iki hafta boyunca sürdürülür. Bu dönemde üç-dört haftalık aralıklarla yapılan klinik kontroller ve tekrarlanan EMG ölçümleriyle sinirin uyanıp uyanmadığı takip edilir. Uygun dinlendirme ve takip ile hastaların yaklaşık yüzde yetmiş ila sekseninde ameliyata gerek kalmadan iyileşme sağlanabilmektedir.

Ameliyatsız tedavi sürecinde uygulanan temel yaklaşımlar şunlardır:

• Dirsek bükülü pozisyonda kol ateli
• Zorlayıcı kol hareketlerinin kısıtlanması
• Ödem giderici ilaç tedavileri
• Düzenli fizik muayene kontrolleri
• Aralıklı seri EMG takipleri

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu İçin Mikrocerrahi Dekompresyon Nasıl Yapılır?

Sekiz ila on iki haftalık konservatif tedavi ve bekleme süresine rağmen klinik muayenede ya da EMG tetkiklerinde iyileşme belirtisi göstermeyen hastalarda, kaslardaki alıcı plakların kalıcı olarak erimesini önlemek amacıyla cerrahi müdahale gündeme gelir. Ayrıca açık yaralanmalarda veya görüntülemelerde net bir mekanik bası saptandığında beklemeden cerrahi planlama yapılabilir. Plastik ve rekonstrüktif cerrahi uzmanları tarafından gerçekleştirilen bu ameliyat, büyütücü luplar veya ameliyat mikroskobu altında yürütülür.

Operasyonda dirsek iç çıkıntısının yaklaşık üç santimetre altından başlayan, dirsek ön çukurunu çaprazlayıp ön kolun orta hattına doğru uzanan “S” harfi şeklinde kavisli bir kesi tercih edilir. Bu özel kesi şekli, iyileşme sonrasında ciltte gerginlik oluşmasını engellerken cerraha sinirin tüm rotasını görebileceği geniş bir çalışma alanı sunar. Cilt altı dokular geçildikten sonra ilk olarak bisipital aponevroz zarı kesilerek gevşetilir. Ardından pronator teres kasının başları aralanarak ana median sinir ve ondan ayrılan ön interosseöz sinir görünür hale getirilir.

Sinir bileğe doğru takip edilerek üzerindeki fleksör digitorum süperfisialis kasının lifli kemeri boydan boya açılır. Siniri sıkıştıran bir Gantzer kası mevcutsa çıkarılır, baskı yapan genişlemiş damarlar bipolar koter yardımıyla güvenli şekilde kapatılır. Mikroskop altında sinirin dış kılıfında kalınlaşma görülürse eksternal nöroliz, sinir lifi demetleri arasında sertleşmiş dokular varsa dikkatli bir interfasiküler nöroliz işlemiyle sinir rahatlatılır. Kesici alet yaralanmalarına bağlı sinir kopmalarında ise uçlar saç telinden ince dikişlerle onarılır veya doku kaybı varsa bacaktan alınan sinir grefti ile bütünlük yeniden sağlanır.

Mikrocerrahi operasyon sırasında gerçekleştirilen başlıca işlemler şunlardır:

• S şeklinde kavisli cilt kesisi
• Kalınlaşmış fasyal bantların kesilmesi
• Kas kemerlerinin boydan boya açılması
• Baskı yapan aksesuar kasın çıkarılması
• Mikroskop altında sinir kılıfı gevşetilmesi
• Sinir onarımı veya sinir greftlemesi

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Geç Dönem Tedavisinde Tendon Transferi Nasıl Uygulanır?

Sinir sıkışmasının üzerinden on ila on iki aydan daha uzun bir süre geçmişse veya yapılan sinir serbestleştirme ameliyatına rağmen beklenen sinir iyileşmesi gerçekleşmemişse, kasların sinirle buluştuğu motor son plaklar işlevini yitirir ve kas dokusu kalıcı olarak küçülür. Böyle geç evre kronik vakalarda sinire müdahale etmek kasları tekrar çalıştırmaya yetmez. Plastik ve rekonstrüktif cerrahi bu aşamada elin kaybettiği biyomekanik işlevi geri kazandırmak için fonksiyonel tendon transferi ameliyatlarını devreye sokar.

Tendon transferi, görevini yapamayan kasın kirişine, koldaki sağlam ve başka bir sinir tarafından çalıştırılan uygun bir kasın kirişini bağlama işlemidir. Başparmağın uç eklemini bükme hareketini yeniden sağlamak amacıyla çoğunlukla el bileğini geriye kaldıran kaslardan biri olan ekstansör karpi radialis brevis (ECRB) tendonu kullanılır. Alternatif olarak dördüncü parmağın yüzeyel bükücü tendonu (FDS IV) da bu işlem için seçilebilir; seçilen sağlam tendon başparmağın fleksör pollisis longus tendonuna dikilir.

İşaret parmağının uç eklemini büken derin tendonun (FDP II) hareketsizliğini gidermek için ise yan yana dikme yani tenorafi yöntemi uygulanır. İşaret parmağının çalışmayan derin tendonu, ulnar sinir tarafından sorunsuzca çalıştırılan orta, yüzük ve küçük parmakların derin bükücü tendonlarına uygun gerginlikte yan yana dikilir. Böylece hasta diğer parmaklarını büktüğünde işaret parmağının ucu da onlarla uyumlu şekilde bükülür ve elin çimdikleme ile kavrama işlevi yeniden kazanılır.

Geç dönem rekonstrüksiyonunda uygulanan temel tendon transferi yöntemleri şunlardır:

• El bileği tendonunun başparmağa transferi
• Yüzük parmağı tendonunun başparmağa aktarımı
• İşaret parmağı tendonunun komşu tendonlara dikilmesi
• Fizyolojik tendon geriliminin ayarlanması
• Çimdikleme ve kavrama dengesinin kurulması

Ön İnterosseöz Sinir (AİN) Sendromu Ameliyatı Sonrası İyileşme Süreci Nasıldır?

Cerrahi müdahalenin ardından dokuların sağlıklı iyileşmesi ve elin yeniden işlev kazanması için planlı bir takip ve el terapisi süreci yürütülür. Mikrocerrahi ile sinir gevşetme işlemi yapılan hastalarda, ameliyat bölgesindeki ödemi sınırlamak ve kanama riskini azaltmak amacıyla dirsek hafif bükülü, el bileği düz pozisyonda olacak şekilde on ila on dört gün süreyle yarım alçı atel uygulanır. Eğer hastaya tendon transferi yapılmışsa, birbirine dikilen kirişlerin güvenli bir şekilde kaynaması için bu koruyucu atel süresi üç ila dört haftaya kadar uzatılır.

Atel çıkarıldıktan sonra uzman el terapistleri eşliğinde rehabilitasyon programına geçilir. İlk aşamada eklemlerde sertlik gelişmesini önlemek için aktif ve pasif eklem hareket açıklığı egzersizleri yapılır, şişliği kontrol altında tutmak için özel bandajlamalardan yararlanılır. Sinirin iyileşirken çevre dokulara yapışmasını engellemek amacıyla “sinir kaydırma” egzersizleri programa dahil edilir. Tendon transferi yapılan hastalarda ise beynin yeni kas bağlantısına uyum sağlaması için kas eğitimi çalışmaları yürütülür.

Sinir liflerinin onarım sonrası kaslara doğru yeniden uzaması zaman alan doğal bir süreçtir. İyileşmenin ilerleyişi, muayenede Tinel bulgusunun bileğe doğru ilerlemesiyle ve ameliyat sonrası üçüncü, altıncı ve dokuzuncu aylarda yapılan kontrol EMG tetkikleriyle izlenir. Hastalığın süresine ve yapılan işlemin türüne bağlı olarak elin ince kavrama gücünün tatmin edici seviyelere ulaşması genellikle altı ila on iki aylık bir zaman dilimine yayılır.

Ameliyat sonrası takip ve rehabilitasyon sürecinin başlıca aşamaları şunlardır:

• Koruyucu alçı atel uygulaması
• Ödem kontrolü ve kompresif sargılama
• Aktif ve pasif eklem hareketleri
• Özel sinir kaydırma egzersizleri
• Üçer aylık kontrol EMG incelemeleri
• Tendon transferi sonrası kas eğitimi

Sıkça sorulan sorular